X
تبلیغات
زیر باران عشق
این روزها دلها تشنه ترند از زمین ... خدایا کمی عشق ببار.
تا زنده ای ..در برابر کسی که به خودت علاقه ماند کرده ای مسئولی....
و بدان همه چیز فقط رسیدن و رسیدن و رسیدن نیست ....
مسئولی در قبال احساس زیبایش ....
 
 
+ نوشته شده در  شنبه یازدهم شهریور 1391ساعت 21:29  توسط نوید  | 

ساده لباس بپوش! ساده راه برو!
اما در برخورد با دیگران ساده نباش!!
زیرا سادگی ات رانشانه میگیرند!
برای درهم شکستن غرورت!!!

حسین پناهی


+ نوشته شده در  پنجشنبه دوازدهم مرداد 1391ساعت 21:48  توسط نوید  | 

عارفی را دیدند مشعل و جام اب بدست!

پرسیدند کجا میروی؟

گفت : میروم با این آتش بهشت را بسوزانم و

با این آب جهنم را خاموش کنم

 تا مردم خدا فقط بخاطر عشق به او بپرستند

نه بخاطر خوشی بهشت و ترس از جهنم...!

+ نوشته شده در  سه شنبه بیستم تیر 1391ساعت 12:6  توسط نوید  | 

+ نوشته شده در  پنجشنبه پانزدهم تیر 1391ساعت 11:15  توسط نوید  | 

رو سر بنه به بالین تنها مرا رها کن

ترک من خراب شبگرد مبتلا کن

ماییم و موج سودا شب تا به روز تنها

خواهی بیا ببخشا خواهی برو جفا کن

ماییم و آب دیده در کنج غم خزیده

بر آب دیدهء ما صد جای آسیا کن

از من گریز تا تو هم در بلا نیفتی

بگزین ره سلامت ترک ره بلا کن

+ نوشته شده در  یکشنبه یازدهم تیر 1391ساعت 2:37  توسط نوید  | 

استادانِ خشمِ من ای استادانِ دردکشیده‌ی خشم!
من از بُرجِ تاریکِ اشعارِ شبانه بیرون می‌آیم
و در کوچه‌های پُرنفسِ قیام
                                 فریاد می‌زنم.
من بوسه‌ی رنگ‌های نهان را از دهانی دیگر
بر لبانِ احساسِ خداوندگارانِ دردِ خویش
                                 جای می‌دهم.

                                                                احمد شاملو

+ نوشته شده در  پنجشنبه هشتم تیر 1391ساعت 10:57  توسط نوید  | 

هرچه شعر دارم را میفروشم

با پولش

تمام بلندگو های اطرافم را میخرم

خاموششان میکنم

تا وقتی آرام میگویم : دلم ... گرفته ... است ، صدایم به خودم برسد

+ نوشته شده در  چهارشنبه هفتم تیر 1391ساعت 18:5  توسط نوید  | 

غمگینم همانندِ
مادری که کودک بیمارش با لبخند به او میگوید: امسال، سین هشتم سفره ی ما سرطان من است...
__________________
خالصانه برای کودکان بیمار دعا کنیم..

+ نوشته شده در  چهارشنبه هفتم تیر 1391ساعت 17:58  توسط نوید  | 

خوش بحال مسافرکشان میدان آزادی!

که چه آزادانه داد میزنند:

آزادی آزادی...

و عابران خسته٬

ناامیدتر از هرروز میپرسند:

آزادی چند؟

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و چهارم خرداد 1391ساعت 11:3  توسط نوید  | 

+ نوشته شده در  سه شنبه شانزدهم خرداد 1391ساعت 18:30  توسط نوید  | 

گفتن‌ اينكه:
اينجا
آ‍‌زادی حكم‌ فرماست،
خطايی ست آشكار
يا خود دروغي،
آزادی
حكم نمی راند....

+ نوشته شده در  دوشنبه پانزدهم خرداد 1391ساعت 10:36  توسط نوید  | 

با درودی به خانه می‌آیی و
با بدرودی
خانه را ترک می‌گویی.


ای سازنده!

لحظه‌ی عمرِ من
به جز فاصله‌ی میانِ این درود و بدرود نیست ...

 

+ نوشته شده در  شنبه سیزدهم خرداد 1391ساعت 21:32  توسط نوید  | 

تنِ تو آهنگی‌ست

و تنِ من کلمه‌یی که در آن می‌نشیند

تا نغمه‌یی در وجود آید:

سرودی که تداوم را می‌تپد.

 

+ نوشته شده در  جمعه دوازدهم خرداد 1391ساعت 12:8  توسط نوید  | 

و عشق
صداي فاصله هاست.
صداي فاصله هايي كه
- غرق ابهامند
- نه ،
صداي فاصله هايي كه مثل نقره تميزند...

شراب بايد خورد
و در جواني يك سايه راه بايد رفت،
همين.


                                   

+ نوشته شده در  شنبه ششم خرداد 1391ساعت 10:15  توسط نوید  | 

گل سرخ زیبا می شکفد چون تلاش نمی کند نیلوفر باشد ونیلوفرها اینگونه زیبا می شکفند چون چیزی از افسانه شکفتن گلهای دیگر نمی دانند همه چیز در طبیعت زیباست چون تمام پدیده ها آزاد از رقابت اند، هیچ یک نمی خواهد دیگری باشد همه به راه خود می روند.
ونکته همین جاست!
خود باش و از یاد مبر هر کاری کنی نمی توانی غیر از خود باشی.
تمام دست و پا زدن ها عبث است.
تنها و تنها مجبوری خود باشی.


+ نوشته شده در  چهارشنبه سوم خرداد 1391ساعت 10:33  توسط نوید  | 

دلم می خواهد بخوابم
مثل ماهي حوضمان
كه چند روزيست روي آب خوابيده است.

 

+ نوشته شده در  شنبه سی ام اردیبهشت 1391ساعت 20:10  توسط نوید  | 

با برق اشكي در نگاه روشن خويش
 ما را گذر مي داد در احساس آهو
ما را خبر مي داد از بيداد صياد
 من اين ميان مجذوب شور و حالت او
از راز هر نفش
با ما سخن گفت و ما
زنجيريان برج افسوس
در ما نظر مي كرد و ما
 سرگشتگان شهر جادو
مي راندمان رندانه از آن پرده سرخ
ويرانه جنگ
رنگين به خون بي گناهان
مي خواند مان مستانه
با آرامش مهر
در آبي صبح صفاهان
مي بردمان از كوچه باغ
دور تاريخ
همراه خيل دادخواهان
يكراست تا دربار كوروش شاه شاهان
شهنامه را در نقش هايي جاوداني
 از نو شنيديم
محمود را در پيشگاه شاعر توس
بر تخت ديديم
در هر قدم جانهاي ما شيداتر از پيش
در قلم احساس او نازكتر از مو
 از تار و پود نقش ها
موسيقي رنگ
مي زد به تار و پود ما چنگ
تالار مي رقصيد انگار
بر روي بال اين همه آواو آهنگ
گفتم كه اين رسام ماني است
 آورده نقشي تازه همچون نقش ارژنگ
آن سوي مرز بهت و حيرت
ما مات از پا مي نشستيم
در پيش آن اعجوبه ذوق و ظرافت
مي شكستبم
مبهوت آن همت هنر احساس
نيرو
رسام بود و حاصل انديشه او
بيرون ازين هنگامه هاي رنگ و تصوير
پيوند تار و پود جان ها پيشه او
دنبال اين صياد دلها
همراه آهو
ما
با زبان بي زباني
 آفرين گو

 


برچسب‌ها: شعر از فریدون مشیری
+ نوشته شده در  دوشنبه هجدهم اردیبهشت 1391ساعت 7:24  توسط نوید  | 

تن های هرزه را سنگسار می کنند
غافل از آنکه شهر پر از فاحشه های مغزی است،
و کسی نمی داند که مغزهای هرزه ویرانگرترند، تا تن های هرزه ...

+ نوشته شده در  شنبه شانزدهم اردیبهشت 1391ساعت 9:59  توسط نوید  | 

آی زندگی ...

             پاشنه ات را از رو سینه ام بردار...

             بگذار کمی نفس...

             بگذار کمی تجربه ات کنم...

             بگذار باور کنم

             کمی زیبا هستی... 

             بگذار باور کنم

             مردمی که همیشه دم از زیبایی ات میزنند

             و در خفا در عذاب هستند!

             در دروغشان کمی حقیقت...

             ...

             شامه ام چون سگ قوی شده است...

             اما بویت را حس نمیکنم... 

+ نوشته شده در  چهارشنبه شانزدهم فروردین 1391ساعت 13:16  توسط نوید  | 

ای ناخدای درونم!

               دستهایت را سفت به فرمان کشتی ات بگیر

               اینجا طوفان چشمهایی که باورت ندارند شدید است!

               اینجا خبری از آرامش نیست

               اینجا چار فصلَش طوفانی ست!

               اگر بادبانهایت را تنظیم نکنی

               دریای بی هویتی، تو را قورت خواهد داد! ... 

+ نوشته شده در  چهارشنبه شانزدهم فروردین 1391ساعت 13:14  توسط نوید  | 



   میگفتم به سلامتی تو !

           و لبهامان را به هم میزدیم!

           شراب در کاسۀ چشمانمان می رقصید

           و جهان هستی مست میکرد!

           ...

           ...خیابان دور گلوی شهر پیچ میخورد!

           و شهر با نفسهای گرفته

           از بلندترین بام به دشت خیره میشد...  

           و باد ابر را بر روی دشت پتو میکشید!

           تا معصومیتش سکوت شهر شود...  

           درست آن زمان که دکمه های پیراهنمان

           برای عبور از مرز سبز میشد... !!!

           و خدا از نگرانی انگشتهایش را میخورد...

           ...

           لبه ی تیغ خیانت

           از زیر صداقتت معلوم بود... 


+ نوشته شده در  چهارشنبه شانزدهم فروردین 1391ساعت 13:13  توسط نوید  | 

وقتی در آن دیدار عاشق شدیم

                                                            باد می وزید...

                        وقتی در این دیدار جدا شدیم

                                                             باز هم باد می وزید...

                        شاید راست گفته اند

                                              باد آورده را باد می برد!

+ نوشته شده در  چهارشنبه شانزدهم فروردین 1391ساعت 13:7  توسط نوید  | 

من و تو

                        من و آن

                                   من و آنها...

                                             این سخن را بارها از انسانها شنیده بودم!  

            ...

            همانهایی که وقت حماقت

                                          همدیگر را به گاو نسبت میدهند!

            ...

            همان گاوی که شب و صبح میگوید

                                                              " ما"

            و من و تو و آن و آنها...

                                چه ظلمها که در حق گاو نکردیم...

                                                                     منظورم گاو نیست... !!!!

                 از کتاب سمفونی بادها: فرامرز فرحمهر

+ نوشته شده در  چهارشنبه شانزدهم فروردین 1391ساعت 12:45  توسط نوید  | 

می دانی؟

                    روزی به آرزویم رسیدم...

                                            دستش را گرفتم

                                                             بغلش کردم...

                                                                         و با او ساعتها خیابانها را متر کردم...

           هدفهایمان مشترک شد

                                   و روزها با یکدیگر

                                                    چه دور و چه نزدیک نفس کشیدیم...

           وقتی رفت...

                       فهمیدم آرزوها دست نیافتنی هستند

           حتی اگر در دستت، بغلت، کنارت

                                            و یا حتی نزدیکتر از نفست باشند/باشد...

           ...

           اینگونه شد که

                      چون عقابی بالم را...

                                      چون ابری بارم را...

                                                           و چون شاعری

                                                                    تخیلم را از دست دادم...

               از کتاب سمفونی بادها: فرامرز فرحمهر
+ نوشته شده در  چهارشنبه شانزدهم فروردین 1391ساعت 12:43  توسط نوید  | 

همه جا- پراز سرور و نشاط است جز قلب من، که همیشه گورستان آرزوها، صندوقچه ی امیدها، و مدفن غمهاست.

از همه دهان ها، آواز خنده میشنوم جز از دهان خویش،که همیشه ناله میکند، همیشه سرود غم میسراید، همیشه آهنگ ماتم زمزمه میکند.

از همه چشمها- نور سرور تابان است جز از دیدگان من، که دائم خون به دامان میکند، دائم آب به آتش دل میریزد، کارس جز گریستن ندارد- همیشه چشمه اشک است.

همگان را بسوی دیار زندگی- روان میبینم، جز خویش را که دو پایم- مرا به پرتگاه انتظار، سرنگون کرده اند.

زندگی من- بر این سان میگذرد، هزار افسوس بر این عمر پربهاء که- پریشان میگذرد- عمر من در میان لحظات شوم و طاقت فرسای امید و انتظار، سپری میشود.

من در میان دقایق این زندگی ناخوش تر- از مرگ، دست و پا میزنم و هر لحظه- مانند بیماران محتضر- چشم به راه هستم.

چشم به راه مرگ یا زندگی؟...

زندگی! زندگی! من از مرگ گریزانم،روح من سالهاست که مرده است

اما جسم من است که چشم از دنیا نمیپوشد... دیدگان من منتظر زندگی هستند، هنوز در دل خویش- آتش نیمه خاموشی- نهان دارم...

من- سالهاست که به انتظار زندگی- با مرگ دست . پنجه نرم کرده ام. سالها با سختی ها- مقاومت کرده ام و با بدبختی ها- مصاف داده ام،...

... من امیدوارم ، امیدوار!

 

                                                                              منتشر نشده های احمد شاملو

                                                                           تهران ۳/مهرماه/۱۳۲۲

+ نوشته شده در  شنبه دوازدهم آذر 1390ساعت 14:57  توسط نوید  | 


  

خدایا شکرت
ما دیگر فقیر نیستیم
دیروز پزشک آبادی گفت:
چشم های پدرم پر از آب مروارید است...

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و پنجم آبان 1390ساعت 14:46  توسط نوید  | 

مردم شهر سیاه

خنده هاشان همه

از روی سیاست

دلشان سنگ ریاست

ما در این شهر دویدیم و دویدیم

چه سود؟

هر کجا پرسه زدیم

خبر از عشق نبود.

و تو ای

مرغ مهاجر که از این شهر گذر خواهی کرد

نکند از هوس دانه گندم

به زمین بنشینی!

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و پنجم آبان 1390ساعت 14:21  توسط نوید  |